Poruszająca opowieść o tym, jak wilk stał się psem oraz o wspólnym życiu ludzi i psów. Recenzja książki "Skąd przyszedł pies?"

Istnieje powiedzenie, że "pies to najlepszy przyjaciel człowieka". A zastanawialiście się kiedyś czy człowiek jest najlepszym przyjacielem psa? Odpowiedź na to pytanie i wiele, wiele innych znajdziemy w poruszającej opowieści znawczyni psiej duszy Doroty Sumińskiej "Skąd przyszedł pies?"

Wszystko w tej książce zaczęło się od tego jak wiele tysięcy lat temu pewien mały chłopiec obiecał małemu wilkowi: "Gdy dorosnę, podzielę się z tobą wszystkim. Domem, jedzeniem, wolnością." I tak właśnie zaczęła się przyjaźń człowieka z wilkiem, który z czasem stał się psem. Zapewne jesteście ciekawi czy chłopiec dotrzymał obietnicy? Ja również byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy tych bohaterów i czytałam tą książkę zarówno sobie jak i mojemu synkowi z wielkim zapałem.

Najpierw akcja rozgrywa się w czasach prehistorycznych i tak po kolei przemierzamy kolejne epoki. A to dotrzemy do Chin i dowiemy się skąd się wzięły pieski miniaturki, a to poznamy historię Aleksandra Wielkiego i jego przyjaźń z psem. A może właśnie to nie była przyjaźń?

Każdy pies w tej książce ma swoją historię, ale historie te się ze sobą łączą. Mamy nawet drzewo genealogiczne naszych bohaterów. Spójrzcie...

Na początku był Mój i Miła, potem Duch i Błyskawica, Misiek i Burza, Kozica i Piorun. Oni mieli swoich opiekunów, którzy również są ze sobą powiązani.

W książce zostało wyróżnionych wiele ciekawostek i bardzo ciekawych informacji. One znajdują się na szarym tle i napisane są białą czcionką. Przytoczę Wam kilka z nich:

"... Psy "widzą" świat nosem. Ich węch jest tak doskonały, że może wyłuskać jedną drobinkę zapachu z tysiąca innych, dużo silniejszych. Umieją odnaleźć nosem to, czego my nie dosięgniemy wzrokiem."

"Jak płaczą psy? Ich serca czują to samo co nasze. Rozpacz. Nie wylewają łez. Są smutne, nie chcą jeść, czasem skomlą, a czasem wyją, ale nie tak radośnie, po wilczemu. Rozpacz psia rozdziera serce najsmutniejszymi tonami."

"... Trzonowe zęby psa i wilka nie rozcierają jedzenia, jak to robią nasze. Działają niczym ostre szable i dziadki do orzechów- tną mięso i kruszą kości. To dlatego psy chrupią kości jak my orzechy."

"Wilki jako drapieżniki dobrze sobie radzą z gryzieniem kości. Poza tym pod pewnymi względami są do nas ludzi, bardzo podobne - żyją jak my w rodzinach, zwanych watahami. Są też bardzo rodzinne, dbają o swoje dzieci i wszyscy dorośli członkowie watahy zajmują się ich wychowaniem. Uczą ich dobrych manier i potrzebnych do życia umiejętności. Przede wszystkim polowania."

W tej książce mamy także oś czasu na której zaznaczone są przełomowe wydarzenia dotyczące historii psa. Dowiemy się np. kiedy powstały psy pasterskie, a kiedy zaczęto zmuszać psy do udziału w wojnach, czy też ludzie zaczęli korzystać z psich zdolności do pływania czy też nurkowania. Wszystkie te wydarzenia oczywiście połączone są z historiami naszych bohaterów.

Po przeczytaniu tej książki bardziej rozumiem psa, który nazywany jest "najlepszym przyjacielem człowieka". Mam większą świadomość tego jaką musiał on przejść wędrówkę przez wieki, epoki, pokolenia, aby być tu i teraz między nami. Aby wyglądać i zachowywać się tak, a nie inaczej.

Z tych wszystkich opowieści najbardziej zaciekawiły mnie te z tych dawnych czasów- dowiedziałam się tutaj mnóstwo ciekawych rzeczy. Jednak najbardziej wzruszyły mnie te opowiadania współczesne. Poznałam historię Lolka, który stracił wzrok z głodu i Lady, która walczyła o swoje potomstwo. Tych historii jest tutaj naprawdę wiele. Każda ma swój urok. Każda przenosi nas w inny "psi świat"- świat psów cyrkowych, mieszkających w schronisku dla zwierząt, pomagających osobom starszym, uwiązanych na ciężkim łańcuchu, rozpieszczanych, docenianych, walczących ma wojnie, ratujących innym życie...

Jest tutaj wiele historii- historie opisane są od czasów prehistorycznych do czasów współczesnych, geografii- przemierzamy różne kontynenty wraz z naszymi bohaterami, a nawet biologii- dowiemy się np. na czym polega poród.

Wszystko jest wzbogacone tutaj pięknymi ilustracjami, które wykonała pani Joanna Żero. Jeżeli zaś chodzi o samą autorkę tekstu panią Dorotę Sumińską to jest ona lekarzem weterynarii i psychologiem zwierzęcym. Dlatego tak pięknie tutaj to wszystko opisała.

Książka jest w twardej okładce i ma aż 108 stron. Zaciekawi nie tylko młodego czytelnika, ale i tego starszego.

Gorąco z synkiem ją polecamy! To jest jedna z książeczek z literatury dziecięcej, która bardzo nas wzruszyła. Teraz całkiem inaczej patrzymy na ten cały "pieski świat."

Za książeczkę dziękujemy: